W styczniu 1922 r., po śmierci swojego krewnego Kamala al-Husajni, Muhammad Amin al-Husajni został wybrany dożywotnio na wielkiego muftiego Jerozolimy. W tym samym roku stanął na czele świeżo utworzonej Najwyższej Rady Muzułmańskiej, która m.in. kontrolowała sądy szariackie wewnątrz Palestynie. Rozpoczął też wśród Arabów międzynarodową akcję zdobycia funduszy finansowych na odtworzenie świątyni muzułmańskiej zwanej Dome of the Rock. Propaganda antysemicka prowadzona poniżej jego kierunkiem, w środku tym nowe translacja na zbiór znaków arabski "Protokołów Mędrców Syjonu", doprowadziła do kolejnych zamieszek antyżydowskich wewnątrz 1929 r. W ich wyniku doszło do masakry Żydów wewnątrz Hebronie plus Safed. Wielki mufti Jerozolimy oskarżył ich o programowanie przejęcia władzy wewnątrz części Jerozolimy również zburzenia Meczetu al-Aksa. Wprawdzie Żydowska Rada Narodowa zdementowała te oskarżenia, lecz Mohammad Amin al-Husajni nie zaakceptował tych wyjaśnień, kontynuując swoją kampanię propagandową. Od 1931 r. był mąż przewodniczącym Światowego Kongresu Islamskiego. Władze brytyjskie Palestyny utrzymywały równowagę pośrodku potężnym rodem al-Husajni, który zdominował Najwyższą Radę Muzułmańską plus jego sojusznikami (zwanymi "majlisiya") i pozostałymi rodami (zwanymi "mu'aridun"). Zajmowały one w wyższym stopniu pojednawcze urząd wobec Żydów, stąd wcześniejszy finansowo wspierane wskroś Agencję Żydowską. 19 kwietnia 1936 r. wybuchła wewnątrz Palestynie spontaniczna bunt ludności arabskiej przeciwko Żydom. W celu opanowania sytuacji władze brytyjskie powołały porządny organ wykonawczy przy nazwą Wyższa Komisja Arabska, który reprezentował transakcje całej ludności arabskiej. Została płeć nadobna opanowana wskroś pochodzenie al-Husajni, co zburzyło równowagę wśród arabskich rodów Palestyny.